Heleen in Vietnam !

Juist terug van de legendarische Mekong Delta en legendarisch it is! Mooimooimooimooi. Het groenste groen, de zonnigste zon, de palmste palmboom, het waterigste water en de fietsendste ons! Want dat hebben we daar gedaan, gefietst. Een ganse namiddag nog wel. Langs de smalste zandweggetjes die afgeboord zijn door palmbomen en ander tropisch groen, over de steilste bruggetjes (het is niet voor niks een delta), met een kegelhoed op ons hoofd waar we sinds dit weekend niet meer zonder kunnen wegens uitermate handig (indien strak genoeg rond de kin gebonden, anders nogal problematisch qua wind vangen enzo).

Vandaag zouden we dan naar een floating market gaan, dat viel in het water, letterlijk. Het lot of de bootsman kwam er een stokje voor steken. Geen market te zien, enkel poprice (dedie van de rice krispies). Besluit: dan nemen we een andere boot! Dus een andere boot op, juist dezelfde tour gedaan op de Delta om te zien dat tegen dan die floating market al verdwenen was, op een boot met rood fruit na. Jammer, maar geen man overboord. Gelukkig, hoewel die wel weer rap zou droog zijn in dat weer.

Deze week ook nog: Dorien en ik cheerleadend samen met andere Belgische vrouwen. Mieke, een Vlaamse vrouw die in Saigon woont, heeft ons in contact gebracht met andere Belgen hier en zelfs andere stagiairs, want die zijn hier ook. Het werd donderdag dus onze eerste avond als cheerleader (training voor de Prins&Dingemanse cup binnen een week) en ook onze eerste echt uitgaansavond in Saigon. De Vietnamezen zien uitgaan als op een krantje zitten in het park of op de brommer zitten met je lief. De ’foreigners’ zoeken het blijkbaar allemaal elders en vinden dat in hippe tenten als Vasco’s, La Habana (Cubaans, jaja), Xu,… We kunnen onze zoektocht dus beginnen. Leuk om nu een keuze te hebben tussen op een krantje zitten in het park of een cocktail drinken in zetels op een maanovergoten terrasje omzoomd met palmbomen, in T-shirt, ’s avonds rond 22u, ja goed.  

Vrijdagavond: Party for Women’s Day (daar zijn we weer!) in Le Ngoc Han Primary School. De mannelijke leerkrachten kookten voor de vrouwelijke en Dorien en ik proefden dat het goed was. En veel.
Opnieuw werden we met de neus op de feiten gedrukt: een Vietnamees feest gaat als volgt:
Eerst: de diplomatieke zaken à la een bedanking alhier, een begroeting aldaar en een onverwachte speech alginder (jaja, daar was de micro terug onder mijn mond!).
Vervolgens: eten en drinken (it’s some sort of sugarcane juice but more sugar added). Veel sugar voor 1 drankje dus.
Ten slotte: naar huis, en liefst zo snel mogelijk!
Met andere woorden: Geen zatte nonkels op communiefeesten hier, onmogelijk.

Ik geef nog altijd les! Maar de situatie is niet echt veranderd buiten vorige week, dus echt noemenswaardige dingen zijn er niet.

En nu ga ik douchen, want 3u met 30 op een busje voor 20, dat maakt een mens plakkerig. 

Adioskes en Tam Binnekes

Heleen

Maar zeg, ik begin hier trouwe blogger te worden zowaar…

Kort en krachtig: tweede stageweek met veel eerste studiejaarkes of hoe een mens plots zeker weet dat de keuze secundair onderwijs echt wel de juiste keuze was voor hem/haar. Is dat het enige dat ik over deze week stage te zeggen heb? Neen. Ik heb ook leuke en goeie lessen gegeven. Spectaculaire plotse speech-verhalen heb ik deze week echter niet, maar dat vind ik niet eens zo erg.

What else this week?
Wel, 40 lengtes gezwommen in een ‘one way’ zwembad. Echt een mooi sportcentrum (uit de Franse koloniale periode) in het centrum van District 1, wat dan op zijn beurt weer een beetje het centrum van HCMC is. Zwemmen in een fin-de-siècle-kader, een mens kan het slechter hebben.
The Curious Case of Benjamin Button gezien in een ijskoude cinemazaal. Daar zit je dan, in T-shirt.
Gezocht naar een café dat dezelfde naam had als de straat waarin het café gelegen was, maar het café bleek uiteindelijk ook gewoon de straat te zijn. Denk Korenlei met schoon weer, dat is Post Office hier iedere avond.
De avond erna een echte BELGISCHE pint gedronken in een echt café. Die echte pint kostte ook echt veel geld. We waren echt geschrokken van die rekening.

We hebben ook eens voor toeristje gespeeld. Wie een beetje Vietnamoorlogsgeschiedenis kent, weet dat de Viet Cong zich verschool in tunnels onder vijandig gebied. Je wilde echt geen slapende Amerikaanse GI zijn in die tijd. Ze werden in hun kampen namelijk beschoten door de VietCong, uit die tunnels. Wel, wij, Dorien en ik, zijn naar die tunnels in Cu Chi geweest en zijn er persoonlijk ingekropen. Weet wel dat je als toerist in tunnels kruipt van 80 op 120 cm, de Viet Cong kroop in tunnels van 60 op 80 cm en dit soms voor 6 maanden aan een stuk. ? Je wilde ook al geen Viet Cong zijn in die tijd. Wat wilde je dan eigenlijk wel zijn in die tijd? 
Dat was nog niet alles die dag, oh neen, de bus bracht ons ook naar de Cao Dai hoofdtempel. Cao Dai is de Vietnamese religie. Het is een beetje een mix van vanalles (Confusianisme, op een bedje van katholicisme, overgoten met wat boedhisme), met ook een ietwat bizarre heilige (Victor Hugo!). Eigenlijk wel de moeite: allemaal mensen in het wit gekleed, enkele venten in het rood en nog enkele andere in het blauw. 
Het leuke aan de busrit was dat we door rijstvelden reden. Alle tinten groen komen daar aan bod. Echt mooi.  
’s Avonds konden we onze smaakpapillen echt niet meer tegenhouden en zijn we volle bak voor de crêpe Ooh La La! in de crêperie geweest. Een schone pannenkoek, met schone fraisen, schone tjoefkes slagroom en schone dikke chocoladesaus. Njammie.
Tot zover zaterdag.

Vandaag was het dan de beurt aan mijn ouders om volgende legendarische zin uit te schreeuwen: “Good morning, Sai Gon!” Voor hen werd het een namiddagje jetlaggerig sightseeing in District 1. Voor Dorien en ik ook, maar dan zonder de jetlag, en we beseften plots weer waar we eigenlijk wel zijn… in Saigon!     

Met dat leuke idee wil ik deze blog afsluiten.

Tam Bin

Haidiehowkes

De eerste week van les geven zit erop. Het was druk en spannend en heet, maar tof.
Zoals de titel al zegt ben ik hier niet Miss Devriese (dat zou gewoon onmogelijk zijn voor die kinderen), noch miss Heleen (dat is ook al lastig om uit te spreken: Double e???), maar dus gewoon Miss Helen.

Vietnameesjes zijn van nature precies nogal enthousiast, wat wel heel tof is, en ik word dagelijks meer dan genoeg met de neus op de feiten gedrukt: het is Miss Helen! “Miss Helen, what’s your favourite colour?”, “Miss Helen, what’s your favourite food?”, “Miss Helen, what’s your favourite animal?”, “Miss Helen, what’s your favourite drink?”, “Miss Helen, how are you?”, “Miss Helen, where are you from?”, en dan nog de meest originele en ook wel vaak voorkomende “Miss Helen, what’s your name?” Moeilijk…
Het blijft dus grappig op school.

Deze week was het ook de week van de video. Een korte situatieschets: The English Department van mijn school doet mee aan een wedstrijd voor alle English departments van HCMC. Het komt erop neer dat de school heel positief wil overkomen, echt op een manier die wij niet kennen. Zo gaat men dan een boom planten. Vier uur doen ze erover en dat komt gewoon omdat die boom vier keer moet herplant worden om het toch zo goed mogelijk in beeld te kunnen brengen. Vier uur in de verzengende hitte in een park ergens in HCMC. Mijn Belgische teint heeft het geweten. “Oh Miss Helen, you look so pink today!”.

Naast de boom planten, was er ook nog tekeningen inkleuren met wasco’s op de speelplaats, liedjes zingen op de speelplaats en als top of the bill: een roleplay ’s morgens om 7 uur (wat dus eigenlijk 7u30 was, dat is iets dat we ondertussen helemaal gewoon zijn: the elastic hours). Voor die roleplay die in totaal 7min duurde heeft men een gans podium gebouwd, compleet afgewerkt met stofkes e.d. Ik was toeschouwer, dacht ik, tot ik plots het volgende hoorde door de micro: “We’ve got a new teacher in our school! Her name is Miss Helen! Please welcome her!” Mijn hart stond eventjes stil: nee toch! Maar ohja, ik moest en zou op dat podium klimmen. Bleek dat men enkele vragen had voorbereid over hoe en wanneer we Women’s Day vieren in België. Ik vraag me af welke Belg op dat moment niet uit de lucht zou komen vallen. Hoedanook, ik heb zo goed en zo kwaad mogelijk vragen beantwoord over women’s day in Belgie. Ik dacht er nog eventjes vanaf te kunnen komen door Mother’s day als Women’s day te beschouwen, maar dat bleek al snel te mislukken toen de vraag: “When do you celebrate Mother’s day?” kwam.
Nog eventjes melden dat ook dit gefilmd werd wat mijn gemoedstoestand nog minder ten goede kwam.

Op donderdagavond kwamen ze dan ook filmen bij ons thuis. Dorien en ik moesten een typisch Belgisch gerecht klaarmaken. We kozen voor het typisch Belgische, maar toch wel Italiaans klinkende gerecht Spaghetti Bolognese! In de voormiddag waren we boodschappen gaan doen in de supermarkt en ’s avonds zouden we dan ons Belgisch gerecht met veel Italiaanse invloeden klaarmaken. Vermits de boom niet zo snel geplant was, bereidde Dorien de spaghetti helemaal alleen. Alle eer gaat dus naar haar. Toen we elkaar ’s avonds terug zagen stonden we allebei even bezweet en gestresst te bekomen.
Ja, het was een drukke videoweek… Tussendoor gaf ik ook nog les, dat wil ik toch ook nog eventjes melden. Les geven kwam duidelijk op de tweede plek deze week. Ik verwacht van de komende week het omgekeerde, ik hoop het toch, want ik vind lesgeven precies toch leuker dan onverwacht op een podium gekatapulteerd worden.

Tussendoortje: Joke zit in Porto. Joke, doet da daar goed! Ook een blog? Er is nog plaats op mijn blogroll ze ander…

Wat doen we dan dit weekend? Wel, op Doriens school is het nu volop singing contest. Daar zijn we gisteren samen naartoe geweest, Dorien deze morgen ook nog. Grappig, maar de kattevalsheid wordt een mens na enkele uurtjes toch ook te veel. Dan maar naar de zoo en de Botanical gardens, dat was best ok! Dorien had eventjes een intiem moment met een giraf.
Gisterenavond had ik dan weer een intiem moment met een cyclo (zo een fiets waarmee ze hier mensen vervoeren). De cyclodriver was eventjes passagier en ik cyclodriver. Best wel grappig!

Maar goed, Dam Sen waterpark (jaja, het wordt een verslaving) wacht en ik moet mijn badpak nog gaan aantrekken!

Groetjes!

je dacht waarschijnlijk: Heleen is ergens in een VietCong-tunnel gekropen, enkel Dorien blijft nog over… Maar nu blijkt dat jij het even helemaal mis had!

Goed, hier gaan we.

Observaties op de school: hilarisch tot een beetje saai, maar vooral hilarisch eigenlijk. Kleine Vietnameesjes van 7 jaar die in koor “Wan Toe Tsjee Eshon!” (voor de goede verstaander: one, two, three, action!) roepen, dat is grappig. Kleine Vietnameesjes die van hun stoel vallen omdat de spanning van het boys against the girls-game bijna ondraaglijk is geworden, die zijn grappig. Kleine Vietnameesjes die het even niet meer kunnen verkroppen dat hun mannelijke buur zojuist wél het goede antwoord gaf en bijgevolg een volle minuut met hun hoofd in hun handen zitten (maar dat dan ook echt niet langer volhouden…), die zijn grappig.

Kortom, ik zie het zitten om maandag te beginnen lesgeven, ook al is het twintig uur per week. Ondertussen zijn onze eerste Ao Dai’s (zeg: Ao Jai) klaar, de tweede is in de maak (ja, we zijn vrouwen é). Eventjes wennen aan het traditionele gevoel, blijkbaar lopen Aziaten graag traag want dat is een teken van rijkdom en dat accentueert ook de ‘attractiveness’ van de Ao Dai. Wij Europeanen zijn het traag lopen blijkbaar volledig verleerd, maar soit.
Verder kreeg ik vandaag tijdens een meeting van the English department (die volledig in het Vietnamees verliep, daar zat ik dan, ’t Belgske) ook het goede nieuws dat ik zowaar een ‘festival’ mag in elkaar steken. Op de vraag: “Moet ik dat alleen doen of is het the English department die hiervoor instaat?” kreeg ik het typische Vietnamese antwoord op, blijkbaar, ietwat vervelende vragen: gegiechel. Ik vrees er een beetje voor. 

Gisteren en vandaag was het vooral lessen voorbereiden, maar dat harde werken wordt dit weekend beloond met een weekendje blue lagoon in Long Hai, twee uur bus en één uur brommer van hier verwijderd…
Mooie vooruitzichten, dunkt me.

Ok, het cafe met de vlotte internetverbinding sluit zijn deuren en ik dus deze post. Ik probeer later nog eens wat foto’s te plaatsen, die zijn het meest geliefd heb ik zo de indruk…

En nog steeds: voor meer, kijk op dorienopreis…

Chao!

Ja, het is allemaal een beetje concreter geworden. Sinds gisteren wonen we bij de gastfamilie. De familienaam besparen we jullie wegens onleesbaar, maar de voorname n zijn: Dang (papa), Mue (mama), Minh (oudste zoontje) en Phu (jongste zoontje). Toen we voor het eerst onze kamer zagen, verschoten we eventjes. Er stond een kinderlessenaartje met stoeltje, een stapelbed en een televisie. 8 weken doorbrengen in zo’n kamertje, zonder stoel, tafel of kast leek ons wat moeilijk. Enkele Vietnamese dames maakten dan ook het volgende mopje: You can prepare your lessons on the floor! Wij zagen in ieder geval geen alternatief…

Met vereende krachten slaagden Dorien en ik er dan toch in om onze kamer wat meer tot onze kamer te maken. We toverden zowaar een klein kastje tevoorschijn van achter het stapelbed. Nu nog een tafel en stoelen…
Gisteren aten we bij de nonkel van onze papa hier. Die nonkel leek veel jonger dan de papa zelf. In ieder geval was er eten genoeg, steken dat Dorien en ik moesten doen! De vrouw van de nonkel van de papa vroeg me wat ik van Karaoke vond. Ik zei: TOF! Daar was ze dan met haar boek vol Vietnamese nummers! En welkeen wil jij eens zingen, Hielien? Na eventjes heel subtiel uit te leggen dat ik er geen snars van begreep en dat ik ook geen enkel nummer kende, kwam het verlossende nieuws dat we mochten eten. Eteneteneteneten. Vraag maar aan Dorien. Na ons buikje rond, en nog veel meer, gegeten te hebben (het was trouwens echt wel lekker), konden we dan weer naar het stad trekken. 

Dan de stagescholen. Gisteren, woensdag, werd ik op de lagere school onthaald door enkele hele lieve Vietnamese dames. Meteen kreeg ik van een van de Engelse leerkrachten een rondleiding door de ganse school die maar liefst uit drie verschillende afdelingen bestaat, elk op een andere locatie. Ik kreeg ook al direct een les Vietnamees tellen. Na een uurtje werd ik al ondervraagd: Hai is…? (two!)

Vandaag moesten Dorien en ik dan opnieuw naar de school. Ik kreeg er mijn observatierooster en de tailor kwam om onze maten te nemen voor een echte Ao Dai! We krijgen stof van een leerkracht en de directrice van de school. Dit betekent dus dat we niet zelf onze kleuren konden kiezen, maar het is natuurlijk een heel vriendelijk aanbod van deze dames dat we zeker niet konden afslaan. Foto’s volgen!

Zoals je wel merkt kunnen we hiermee zeker nog geen ganse dagen vullen. Wat doen we dan wel? Wel, we amuseren ons nog steeds heel goed.

Dinsdagnamiddag, nadat Dorien terug was van haar eerste bezoekje aan de secundaire school, zijn we naar het Dam Sen Water Park geweest. Een waterpretpark. Vermits het een Vietnamees waterpretpark is, waren de verwachtingen redelijk laag. Onterecht! Nog nooit in mijn leven zag ik een waterpretpark van die omvang. Een echt tropisch zwemparadijs. Een greep uit het aanbod: Donkere glijbanen waarvan het einde helemaal het einde niet blijkt te zijn, maar dat besef je pas als je aan het ‘vallen’ bent; Een glijbaan die uitmondt in een halve bol waar je nog enkele keren in rondtolt vooraleer je het water in ‘pletst’, dubbele banden in opnieuw een donkere glijbaan (getier alom!),… Kortom, te veel om op te noemen, maar echt fantastisch en we kunnen bijna niet wachten om er opnieuw naartoe te gaan.

Goed, genoeg voor vandaag!

Groeten aan u allen!

… van de afgelopen dagen.

Voor meer, klik op http://dorienopreis.wordpress.com.

Hallo allemaal!

Saigon calling. We zijn deze avond gearriveerd in het teerbeminde HoChiMinhCity, onze thuis voor de komende drie maanden en we vinden dat best ok!  Zolang we niet overreden worden door de motorbikes…

Na een dagje ronddolen in het drukke Bangkok en zijn Sukhumvit (een olifant in de straat! een cd aan zijn staart! gefrituurde sprinkhanen op een fiets, denk ervan wat je wilt!), drie keer de Thaise luchthaven van binnen en van buiten gezien te hebben, hebben we ook al wat rondgestruind in de straatjes van District 1 in HCMC. Denk Azië, zo is het echt en zo is het meer dan goed!

De broer en zijn vriendin waren er en we genoten samen even van de sfeer. Zij gaan morgen door naar het paradijselijke Phu Quoc.

Dit weekendje wordt een weekendje sightseeing om er dan maandag volledig in te vliegen.

Voor meer verhalen, soms misschien een andere mening en nog zoveel meer, kan je ook naar dorienopreis.wordpress.com gaan. Zij beleeft alle dingen die ik ook beleef, we beleven het dus samen en ook dat is goed!

Groetjes en tot een volgende!

Wij

Binnen 4 dagen zijn we ermee weg!